شیخ شهاب الدین مصطفوی

457

 

نیمه شعبان 1323 هجری قمری در قریه سوزان چشم به دنیا گشود، در سال 1342 قمری به قم مهاجرت نمود و فقه و اصول و حکمت را از محضر آیت الله کاشانی، آیت الله خوانساری و آیت الله شیخ محمد حائری فرا گرفت و در بدو ورود از آیت الله حجت، تقاضای شروع به تدریس کرد و بسیار مورد تفقد ایشان قرار گرفت و در شمار خواص در آمده بود طوری که در موقع قحطی و کم آبی، ایشان را برای دعا و نماز جماعت به مسجد جمکران فرستادند و ایشان هم حدود پنج ساعت در آنجا به دعا و نماز و تضرع پرداختند تا از الطاف الهی باران شدیدی شروع به باریدن گرفت طوری که با زحمت شدید به شهر مراجعت کردند. در سال 1362 قمری اهالی ملایر، از آن جناب تقاضای پیشوا و عالمی نمودند و ایشان نیز به ملایر اعزام شد و با حسن نیت به تبلیغ و ترویج اقامه جماعت اشتغال ورزیدند و به خاطر حسن عمل بسیار مورد توجه مردم ملایر قرار گرفتند. از اقدامات ایشان تاسیس حوزه علمیه ملایر، مدرسه علمیه و مساجد و موسسات خیریه بود. همچنین تالیفاتی چون رساله ای در اصول، رساله قاعده لاضرر، مصباح فقیه، مقدمه مختصری بر تفسیر قرآن کریم و… نیز از آثار ایشان است. لازم به ذکر است که وی، اجازه اجتهاد از حضرات آیات حائری، خوانساری و حجت را داشتند. همچنین دارای طبع شعر و قریحه شاعری نیز بودند.
.
منبع متن: کارنامه ملایر – چاپ بهار 1390
محمودرضا تقوی راد – صفحه 452
.
عکس: همایون مطیعی، زورخانه بابک
.
نقل است ایشان بسیار “کریم” بودند و محال بود حاجتمندی درب خانه اش را بزند و دست خالی برگردد

 

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *