شادروان امیرخان و امیر حسین خان در تهران کوی میکانیر سابق و میدان سعادت آباد فعلي در سال 1349

11036987_10152995387821238_3172912024668430787_n

حضرت والا ،شاهزاده محمود عضدی قاجار،ملقب به امیر موید،فرزند امیر خان و نوه شاهزاده عبدالمحمد میرزا سیف الدوله، از نیکان و بزرگای ملایر بودند…
وی در سال 1299 شمسی متولی تمام موقوفات سیف الدوله شد.این افتخار را باید به لحاظ پاکی درستی و امانت داری ایشون دانست.
ایشون دارای دو فرزند پسر به نامهای امیر حسین عضدی و امیر هوشنگ عضدی و یه دختر به نام مهین عضدی می باشد…
امیر موید در روزگار خود دارای پستهای مهمی چون :شهردار بروجرد،فرماندار بروجرد(1342)رئیس انجمن شهرملایر (1347)،رئیس حزب ایران نوین ملایر در دهه چهل.بود.
امیر موید قبل از سلطنت رضا خان با او دوست بود و این حسن معاشرت دوستانه ای آقا و رضا خان در بعد از سلطنت رسیدن رضا خان باعث تقویت شهر از لحاظ حکومتی امیر موید شد به طوری که رضا شاه بعد از سلطنت گرفتن تمامی زمین ها و املاک افراد حتی نزدیکان خود را در شمال و مناطق دیگر کشور پس گرفت …اما در ملایر به واسطه دوستی با امیر موید از این کار سر باز زد.
در سال 1306رضا خان با همراهانش به ملایر آمد ..پلیس رضا شاه در بین مردم چنان رعب و وحشتی به راه انداخت (حتی مسئولین) که وقتی رضا خان به محل استقرار روسای ادارات میرود فرماندار وقت غش میکند.(از ترس)دلیل مسافرت رضا خان میگن به خاطر شورشی بوده که مردم ملایر برای کمبود نان و غلات داشتند.
پس از سرکشی رضا خان برای استراحت به منزل امیر موید در پارک سیفیه میرود..و شب را در آنجا سپری میکند..زیبایی پارک چشم رضا خان را میگیرد و به امیر موید میگوید:عجب پارک زیبایی!!ضمنا گویند وقتی رضا شاه ملک و مکانی برایش جالب و رضایت بخش بوده و اشاره ای به آن داشته باید صاحاب ملک به طور مسلم آنرا تقدیم میکرده…در این حال امیر موید با تمام زیرکی تمام و هوشیاری خطاب به رضا شاه میگه:قربان اگروقف نبود آن را تقدیم میکردم.و به این صورت رضا شاه از تصاحب پارک صرف نظر میکند.
سیف الدوله و امیر موید را باید متعادلتر از فئودالهای آن دوره ملوک الطوایفی دانست…سند آن هم در موقوفات زیادیست که از این خاندان به جای مانده است.
امیر موید چنان کریم و بخشنده و سخاوتمند بوده که در وصیتنامه اش خود را شرمسار فرزندانش میداند و در مورد محل دفن خود میگوید:مرا در میان درب ورودی آرامگاه دفن کنید…و اگر در خارج از ملایر فوت نمودم..مرا به شهر مرقد حضرت معصومه (ع)در گورستان عمومی برده و بی نام و نشان دفن نمائید..
و نکته جالبتر اینه که در وصیت نامه اش گفته :چون مقروض هستم حتی یک کاسه آبگوشت هم در راه من ندهید…
میگن در ملایر کسی نیست که از امیر موید تقاضایی کرده و دست خالی رد شده باشد…سفره ها و میهمانیهایی که با فقرا و بیچاره ها پهن میکرده بازم بر سر زبانهاست..همیشه مستمندان در خانه اش جمع بودندو هنگام خروج از منزلش با دست پر آنها را بدرقه میکرده …هر کجا مینشسه آنجا بالای مجلس بوده …
امیر موید در سال 1351 جان به جان آفرین تسلیم کرد و در کنار آرامگاه سیف الدوله در محل تپه مناجات (همون مقبره) به خاک سپرده شد..
برگرفته از کتاب کارنامه ملایر..نوشته حمید تقوی..و کارنامه واقفین خیر اندیش ملایر

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *