ای بــانــو که … نـام توست

DSC00473

و آزادگــــی مــظــهــــر تــوســت
و شگفتا زهری تلخ به جـام توست
و صــد بـغـض آتـیـش به کـــام توست
و دریغا که صد زنجیر درد به پای توست
بگذریم که گفتنی زیاد است و گذشتنـی
از آن گونه که رویــاروی تــوســت نـگـفـتــی
و از آن گــونـــه کــه در دل تـــوســت نهفتنــی
تو میخواهی از با من بودن بگذری و من نمیخواهم
مـــــیــــگــــویـــــم کـــه نـــبّـــایـــــد ، بّـــایـــد کـه نـبّـایـد
مـــــیـــپـــرســی ایـــن دیـــگـــر از کـــجــــا آمـــده اســـت
که این چنین رندانه و گستاخانه نسخه ی عـلاج مینویسد
مــن ؛ آدمــی که لـحــظات سـنـگـیــن تـنـهایــی اش را
با خــاطـــرات کـــاغـــذی اش تــــاخــــت زده است
از بــغــض دسـت نـوشـتـه هایش می آیـد
تو مینویسی بـایـد که نباشم ، نـبـایـد که باشم
و مــن بــرای تــو مـیـنـویـسـم که بـخوانـی و بمــانی
و تو ای اول ضـمـیـر مـفـرد غـایـب شـب های تنـهایـی من
من در بـرق قــعـر عـــمـــق چـشـمـان زلالـت غـــمـــی دیـــده ام
و در قـبـض نـبـض احساست طراوتی بـکـر و شـگـرف درک کرده ام
که قـــلـــب قــافــیــه هایــم از وصـــــف آن مغلوب است
و تـــیـــــغ بــُــرای زبـــانـــم از سـرودنـش عــــاجـــز
من و تو هرکدام مسافر ماشین قراضه ای هستیم که زندگی ست
با مـسـافــرانـی خــسـتـه و سـنـاریــو ای آزار دهــنـــده
با ایــن هــــمـــه مــنــو تـــو بـّـایـــد کـه بـمـانـیــم
و تو میخواهی نـیـمـه های راه پـیـاده شوی
غافل از اینکه اگر انتهای راه حتی ایـسـتـگـاه وصـــال نیـز نباشد
من و تو حـس پـر شـکـوه ” رســیــدن ” را بـا هـم تـجـربـه میکنیـم
بــگـــذار بــا هــم بـه انــتــها برسیـــم
بگذار خستگی سفر را از پاهایت بگیــرم
و لــمـــس حــس آرامــــش را از نــگــاهـــت
هــمــسـفــر ؛
مــارا بـه هـوای عــاشـقـانـه دســـت هـای خـــانــگــی ات بـبــر…

متن : از دل نوشت های هـ – ملک مطیعی
عکس : هـ ملک مطیعی / 26 مهر ماه / سیفیه

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *